به من می گن جادوگر .فکر کنم از وقتی تصمیم گرفتم کت و شلوار بپوشم و موهام رو ژل بزنم بهم می گن جادوگر .نه فکر کنم از وقتی تونستم هر جا میرم چند تا خانم خوشگل رو دورم جمع کنم ، بهم می گن جادوگر .اما نه ...پس از کی بهم می گن جادوگر ؟ بگذار یه کم فکر کنم.شاید از وقتی که رفتم به اون کافه بهم میگن جادوگر.اون روز من توی اون کافه بودم و مثل همیشه چند تا خانم خوشگل رودورم جمع کرده بودم.داشتیم می خندیدیم هر چند که من از حرف هاشون خندم نمی گرفت.در کافه باز شدو اون اومد تو.نگاهی به اطراف انداخت و بعد رفت روی صندلی اونطرف رو به روی من نشست.نمی دونم چرا ازش خوشم اومد.از جام بلند شدم و رفتم به طرفش .یک قدم ،دو قدم،قدم سوم وسط کافه واستادم.بهم نگاه کرد اما لبخند نزد.در کافه دوباره باز شد و اون روش رو برگردوند.دنباله ی نگاهش رو گرفتم.یه مرد جوون اومد تو .بی تفاوت از کنارم گذشت و رفت رو به روی اون نشست.منم بر گشتم سر جام .بازم شروع کردم به خندیدن با خانم ها با این که اصلا از حرفاشون خندم نمی گرفت.همه ی حواسم رو روی اون و اون مرد متمرکز کردم.مرده شروع کرد به حرف زدن اما نمی تونستم بشنوم که چی می گه.یه کم عصبانی به نظر می رسید،اما نه خیلی عصبانی بود.با این حال اون بی تفاوت بود.اصلا نگاش هم نمی کرد و فقط به میز زل زده بود.سرش رو بالا آورد و به من نگاه کرد.منم زل زدم بهش.مدت کوتاهی فقط به هم زل زده بودیم .یکهو یه صدایی اومد.مرده با مشت کوبید روی میز. همه ی کافه نگاش کردن غیر از اون اون هنوز به من نگاه می کرد.پاشو بریم مرده رو شنیدم.مرده اول با عصبانیت از جاش بلند شد و از کافه رفت بیرون.اون هم دنبال مرده، من هم دنبال اون از کافه رفتیم بیرون.خوب تا اینجا هم کسی به من جادوگر نمی گه.فکر کنم از وقتی رفتم به اون خونه بهم می گن جادوگر .در خونه باز بود و من رفتم تو.همه جا بوی کافور می داد .رفتم به اتاق خواب .تخت دونفره مرتب بود.روش نشستم.سرم رو انداختم پایین و چشم هام رو بستم.کسی کنارم نشت.سرم رو بالا آَوردم ،خودش بود.بهم نگام می کرد.نمی دونم از کجا مرده پیداش شد .جلوی ما ایستاده بود.به ما نگاه کرد.تند تند نفس می کشیدو چشم هاش خون بودن.گفت:

-حالا دیگه کارت به جایی رسیده که...

حرفش رو تموم نکرد .رو کرد به من و گفت:

-از خونه  ی من برو بیرون.

من کاری نکردم دوباره اینبار صداش رو برد بالا:

-پاشو از خونه ی من برو بیرون حروم زاده ی عوضی.

بلند شدم. اونم  بلند شد.دستش رو گرفتم.مرده هم دست دیگرش رو گرفت.دوتامون رو کشوند بیرون و پرت کرد وسط پذیرایی.نه من نه اون چیزی نگفتیم.دستش رو گرفتم و از خونه رفتیم بیرون.این هم از خونه اما هنوز کسی به من جادوگر نمی گه.باید یه کم بیشتر فکر کنم.داریم با هم تو خیابون راه می ریم.ماشین ها بوق می زنن.کفرم رو در آوردن .به همشون فحش می دم:

-مادر قحبه ها گم شید...دوست نداریم سوار شیم...عوضی ها...

-جادوگر.

صبر کن انگار یکی چیزی گفت.آره انگار گفت جادوگر.پس همین جاست.آره همین جاست.از اینجا بود که به من می گن جادوگر.برمیگردیم پشت سرمون رو نگاه می کنیم.چند نفر دنبالمون راه افتادن.همه داد می زنن جادوگر...همه ی راننده ها هم داد می زنن جادوگر.اطرافم رو نگاه میکنم.اثری از اون نیست.دور خودم می چرخم همه داد می زنن،به من میگن جادوگر.